Home Religia i Filozofia Ważniejsze diabły i demony w mitologii

menu

Sekcje

Galeria

Reklama
Ważniejsze diabły i demony w mitologii PDF Drukuj Email
Napisał Neia   
Środa, 17 Marzec 2010 11:45
DIABOLOS (hebr. Szatan, Satan) - przeciwnik, opozycjonista, oskarżyciel, pan piekielnego ognia, Piekła, południa, Pan Terroru i Kuszenia, praojciec wszystkich demonów, uosobienie wszelkiego zła.

Szatan jest prawdopodobnie największym i najbardziej zaciekłym wrogiem ludzkiego życia. Mieszka na legendarnej Siódmej Ziemi w twierdzy zbudowanej z Czarnego Ognia. Jest on upadłym aniołem, według Biblii "Anioł Przepaści". Jego wyznawcy działają o wiele subtelniej, niż innych Diabłów - często o wiele skuteczniej niż ci, którzy posługują się tępą przemocą.
Już w Księdze Hioba "pod pokrywką służenia Bogu dostrzega się [...] wrogie zamiary [szatana], jeżeli nie wobec Boga samego, to przynajmniej wobec człowieka", natomiast w Księdze Zachariasza (3, 1-5), szatan "zachowuje się wyraźnie jak prawdziwy przeciwnik planów, jakie Bóg ma względem Izraela".
Według Talmudu Szatan został stworzony szóstego dnia Stworzenia (por. Bereszit lZaba 17). Stąd magiczna liczba sześć jest używana jako symbol Szatana, szczególnie jako 666 - liczba Bestii. Pierwotnie (jako ha-satan) był on potężnym aniołem, wodzem chóru serafinów oraz chóru cnót. Pomimo że serafiny zazwyczaj są przedstawiane z sześcioma skrzydłami, Szatan, zgodnie z popularnymi wyobrażeniami, ma dwanaście skrzydeł. W tradycji żydowskiej rebelię Szatana zapoczątkowała odmowa złożenia hołdu Adamowi. "Ten ostatni był nędzną istotą utworzoną z prochu, podczas gdy Szatan, największy z aniołów [...] powstał z blasku Samego Boga. Szatan zazdrościł Adamowi jego pozycji i zapragnął dla siebie Ewy [...]. Pod postacią węża współżył seksualnie z Ewą i został ojcem Kaina [...]. Wygnany za karę z niebios, zabrał ze sobą hufiec upadłych aniołów i został ich wodzem". Według Talmudu Bawabatra 16a, "Szatan, jecer ha-ra i Anioł Śmierci są jednym", a duch ten "pełni trzy funkcje: uwodzi ludzi, oskarża ich przed Bogiem i nakłada karę śmierci". Zwolennicy kary śmierci tak jak i wszyscy zabójcy są sługami w rękach Szatana.




LUCYFER - niosący fałszywe światło, fikcyjne oświecenie, demon powietrza, gwiazda poranna, wschód.
W okultyzmie Lucyfer jest znanym upadłym cherubinem, cesarzem piekła, zdaniem niektórych demonologów stojącym wyżej niż sam Szatan i ukazującym się "pod postacią najpiękniejszego dziecka".

Lucyfer słusznie jest utożsamiany z upadłym aniołem (Szatanem) na skutek właściwego odczytania fragmentu Księgi Izajasza 14,12, "Jakożeś spadł z nieba Lucyferze, któryś rano wschodził". Apostrofa ta w rzeczywistości skierowana jest do Nabuchodonozora, króla Babilonu, którego identyfikuje z upadłym Lucyferem, demonem z Wenus, zwanej gwiazdą zaranną lub Jutrzenką. Lucyfera i Szatana utożsamia także słowiańska Księga Henocha. Milton w Raju utraconym określił Lucyfera jako demona grzesznej pychy. W rzeczywistości Lucyfer oznacza demona z planety Wenus. Lucyfer po swym upadku jest władcą piekła. Włada demonami, które udając aniołów światłości nasyłają fałszywe oświecenia i objawienia. Lucyfer to demon fanatycznego nawiedzenia i wszelkiej tak zwanej własnej drogi, własnej ścieżki, bez mistrzów i guru.




BELIAL - Pan Kłamstwa i Bezprawia. Belial, czyli dosłownie 'Bez Pana'; symbolizuje płodność ziemi, złą niezależność, samowole i swawolę; północ. Włada zachodnią częścią Piekła. Rzadko wzywany jest w czasie czarnych mszy, a to dlatego, że Belial jest panem najtrudniejszych do kontrolowania demonów. Nigdy nie dotrzymuje obietnic.




MEFISTO ( Mefistofiel, Mefistofilis, Mefisto ) - "Ten, który nie lubi światła". Mefiz znaczy niszczyciel, a tofel - kłamca. Mefistofeles jest upadłym aniołem, jednym z siedmiu wielkich książąt piekła. Pan Nienawiści, Negacji i Wątpienia. Pierwszy raz w literaturze pięknej przedstawiony zostaje w legendzie o średniowiecznym alchemiku Johannie Fauście. Mefistofelesa rozpoznaje się "po zimnym okrucieństwie, jadowitym śmiechu, który doprowadza do łez, i okrutnej radości, jaką wywołuje u niego czyjś ból.




BAAL, Belzebub - (Beelzebub, Belzebud, Belzaboul, Beelzeboul, Baalsebul - "władca much") -Pan Zniszczenia i Rozkładu, nazywany także karmazynowym królem bądź Władcą Chaosu.
Pierwotnie bóstwo syryjskie; w Drugiej Księdze Królewskiej, Beelzebub jest filistyńskim bogiem Ekronu.
W kabale jest on wodzem dziewięciu złych aniołów piekła, natomiast w demonologii chrześcijańskiej uważany jest za strażnika bram piekielnych.
Mitologia irańska przedstawia go jako demona siedzącego na górze usypanej z ciał swych ofiar i wrogów. Jego słudzy kierują się wolą niszczenia, zabijania i propagowania Chaosu. Wiele bratobójczych wojen w historii wybuchało z jego "pomocą".




Samael - Pan Bólu, anioł śmierci, oskarżyciel, uwodziciel, duch zniszczenia. Z hebr. "sami" - ślepy, lub aram. "samu" - jad, trucizna. To właśnie ten diabeł pod postacią węża kusił Ewę w raju. Miał też zatrzymać rękę Abrahama, kiedy ten chciał poświęcić życie swojego syna.
Wypędzony z nieba serafin za sprzeciwianie się Bogu miał wykonywać wydane przez niego wyroki śmierci.
Zawsze jest obecny podczas tortur i wojen podsycając okrucieństwo czy to kata czy walczących stron.
W tradycji żydowskiej zarządza Siódmym Niebem.




ASTAROT (Asterot) - niegdyś serafin, obecnie wielki książę piekieł, 29 duch Goecji. Potężny i silny książę Zachodniego piekła, niegdyś książę chóru tronów.
Uważa się go za skarbnika mrocznego imperium, nauczyciela sztuk wyzwolonych. Czczony był przez Filistynów i mieszkańców Sydonu. Jego biblijnym pierwowzorem była Astarte - fenicka bogini pożądania, zmysłowości i wojny, odpowiednik babilońskiej Isztar. Był jednym z siedmiu książąt piekieł, którzy odwiedzili Fausta.
W piekle chętnie opowiada o upadku aniołów, nie przyznaje się jednak, że sam jest jednym ze zbuntowanych duchów.
Według angielskiej tradycji pojawia się jako wąż o ceglano-czerwono mieniącym się ogonie, dwu żółtych silnych i krótkich nogach, białożółtawym brzuchu, rudobrązowej szyi i ostrym szpikulcu zakończonym na kształt kolca jeża.
W Goecji określany natomiast jako szpetny anioł o cuchnącym oddechu, dosiadający smoka i trzymający w prawej dłoni żmiję.



SZEMHAZAJ (Semjaza, Szamazja, Simchazi, Amezjarak) - imię prawdopodobnie powstałe z połączenia słowa szem (imię) oraz Aza (anioł Aza lub Uza).
Były Serafin, wódz lub jeden z wodzów upadłych aniołów.
Według legendy Szemhazaj i Azael, dwaj zaufani aniołowie Boga, zstępując z nieba na ziemię utrzymywali grzeszne i zakazane stosunki z córkami ludzkimi. Wyjawił on młodej dziewczynie imieniem Istar pełne imię Boga.
Mimo iż okazał skruchę, od tej pory wisi głową w dół między niebem a ziemią i jest widoczny jako gwiazdozbiór Oriona.
W Zoharze czytamy, że Szemhazaj pojął za żonę jedną z córek Ewy i spłodził z nią dwóch potwornych synów, zwanych Hiwa i Hija. Każdy z nich zjadał tysiąc wielbłądów dziennie, tysiąc koni i tysiąc wołów.




LEWIATAN - z hebr.: ten, który zwija się w fałdy. Legendarny potwór morski, demoniczny wąż z głębin, morze, zachód. Słowo Lewiatan pochodzi najprawdopodobniej od określenia lwy (arab. lawiya), oznaczającego skręcać, zwijać.
W przypowieściach Henocha, Lewiatan jest żeńskim, pierwotnym potworem morskim i złym smokiem. W literaturze rabinackiej jest ona/ona utożsamiana z Rahabem, aniołem przedwiecznych głębin, i jest odpowiednikiem lądowego potwora Behemota.
Jak głosi legenda, zarówno Lewiatan, jak i Behemot zostali stworzeni piątego dnia Stworzenia.
Określany czasem także jako hebrajskie imię babilońskiej bogini Tiamat.
W tradycji biblijnej Lewiatan jest olbrzymim wielorybem, W Psalmie 74.14 jest hipopotamem lub krokodylem, a w księdze Hioba nazwany jest wężem zbiegiem.
W tradycji kabalistycznej Lewiatan symbolizuje Samaela, księcia zła, którego czeka w przyszłości .unicestwienie".
W okultyzmie demon, który zachęca do niewierności, natomiast w mitologii mandajskiej, mówi się, że u kresu czasów wszystkie dusze nieczyste zostaną połknięte przez Lewiatana.




MAMMON - z aram. zysk, bogactwo, bożek pieniędzy. Według ewangelii według św.Mateusza i św.Łukasza jest imieniem złowrogiej mocy, sprzeciwiającej się Bogu.
W okultyzmie, upadły anioł, pełniący w piekle funkcję jednego z arcydemonów i księcia kusicieli, a także ambasador piekła w Anglii.
Utożsamiany czasem z Lucyferem, Szatanem, Belzebubem,Nabuchodonozorem, demon chciwości i skąpstwa.
"Dzierży on berło tego świata", jak powiada św. Franciszek w jednej ze swych 93 wyzji.
W średniowieczu Mammona uważano za syryjskiego boga.
Milton w Raju utraconym opisuje jeden z zastępów upadłych aniołów, których prowadził Mammon, najniżej pochylony ze wszystkich duchów co z nieba runęli, gdyż nawet i w niebie jego myśli i spojrzenia zawsze w dół biegły bardziej podziwiając chodniki Niebios złotem wyłożone, niż jakiekolwiek boskie albo święte widoki.




ARYMAN, Ariman - perski demon wąż, książę zła, demon kłamstwa, zniszczenia, śmierci i zła, pierwowzór chrześcijańskiego Szatana, pan ciemności i podziemnego świata w mazdaizmie i zoroastryzmie. Dorównuje swą potęgą bliźniaczemu duchowi, Ahura Mazdzie, ale zgodnie z przepowiednią ostatecznie zostanie pokonany przez wszechwiedzącego pana nieba i ziemi.

Na początku były dwa duchy: Ormuzd (Ahura Mazda) i Aryman (Angra Mainyu). Ormuzd przebywał w górze, w nieskończonym blasku. Aryman w dole, w mroku nieprzeniknionym. Wszystko co dobre: mądrość, prawość, jasność, piękno - zawarte było w Ormuzdzie, wszystko co złe w Arymanie. I tak było od nieskończoności.
Aż wydarzyło się, że promień blasku przeniknął mrok i Aryman poznał, że nie jest sam, że jest jeszcze coś innego. Przyciągnięty blaskiem podążył w górę i chciał ową jasność pochwycić. Ormuzd jednak przemądry rzucił w niego słowem modlitwy, które odebrało siły władcy ciemności, tak że spadł w przepaść i przebywał tam przez trzy tysiące lat.

To właśnie Aryman sprowadził śmierć na ziemię, zabijając pierwowzór człowieka i zwierząt. W czasach poprzedzających panowanie dynastii Sasanidów Aryman nie był uważany za ducha całkowicie złego, aMazdajscy magowie składali mu ofiary.





AZMODAN (Asmodeusz) - Pan Grzechu, Gniewu i Szału, demon nieczystości. Asmodeusz ("duch zła") - imię pochodzi od aeszma daewa, a sam Asmodeusz jest bardziej perskim niż żydowskim diabłem. Władca wszystkich spraw dotyczących liczb parzystych, Talmudyczny Aszmedaj, demon przejęty z Zend Aszmadaewy, wściekły diabeł. Zły duch, który upił Noego i zabił siedmiu nowo poślubionych mężów Sary. Pokonany przez anioła Rafaela uciekł aż do Górnego Egiptu.

Jest to Diabeł najczęściej wzywany podczas czarnych mszy ponieważ jest najbardziej z Diabłów przychylny śmiertelnikom. Jednak wzywając zarządcę piekielnych domów gry, należy zdjąć nakrycie głowy, w przeciwnym razie demon oszuka przywołującego. Azmodan obejmuje swą władzą południową część Piekła.

Raz jest opisywany jako syn pierwsze żony Adama, Lilith i demona Samaela, a raz jako śmiertelnik, owoc kazirodczego związku Tubal-Kaina z jego siostrą Naamą.

Jak głosi legenda, Asmodeusz został pojmany przez Salomona i zmuszony do pomocy przy budowie Świątyni. Zdołał jednak oszukać króla, następnie wygnał go z królestwa i sam zasiadł na tronie. Jednak po długiej żebraczej wędrówce, Salomon powrócił i przepędził Asmodeusza.
Demon ten jest uważany za wynalazcę wszelkiej rozrywki, muzyki, tańca, sztuki dramatycznej oraz "nowych mód francuskich"

Asmodeusz należał przed swym upadkiem do grona serafinów, obecnie jest demonem, który napełnia mężczyzn żądzą, prowadzącą do wiarołomstwa, obdarza także magicznymi pierścieniami; pokazuje, jak stać się niewidzialnym; uczy geometrii, arytmetyki, astronomii i nauki o ruchu. Zna również miejsca ukrycia skarbów.
Ukazuje się jako książę o trzech głowach: byczej, ludzkiej i baraniej. Ma też ogon węża, gęsie nogi i zieje ogniem. Dosiada smoka i dzierży w dłoniach chorągiew i włócznię.




LILIT - jej imię pochodzi od Iili (Iilitu), żeńskiego demona w mitologii babilońsko-asyryjskiej,
utożsamiana jest z sową oraz strzygą z żydowskiego folkloru. W tradycji żydowskiej Lilit jest żeńskim demonem, krzywdzącym noworodki, oblubienicą złego anioła Samaela lub Asmodeusza. Ogniście namiętna istota żeńska, która współżyła z pierwszym człowiekiem, po stworzeniu Ewy uniosła się w powietrze i odleciała nad Morze Czerwone, skąd wciąż próbuje usidlić ludzkość.
W kabale określana jako demon piątku i przedstawiana jako naga kobieta, której ciało przechodzi w wężowe sploty.
Jak głosi legenda, była pierwszą żoną Adama, któremu rodziła setkę dzieci, i którą odbił i pojął za żonę Asmodeusz, wąż kusiciel.

W tradycji talmudycznej oraz w kabale większość demonów jest śmiertelna, natomiast Lilit i dwa inne żeńskie duchy zła będą żyły i szkodziły człowiekowi aż do czasów mesjańskich, kiedy to Bóg ostatecznie wypleni zło i nieczystość z powierzchni ziemi.

Jak twierdzi Scholem, Lilit i Samael wyemanowali spod Tronu Bożej Chwały, który zachwiał się nieco wskutek ich wspólnych wysiłków. Wiadomo, rzecz jasna, że Samael przebywał niegdyś w niebie, wcześniej jednak żadne źródła nie wspominały, że towarzyszyła mu tam Lilit.

Demonica Lilit używa wielu imion, z których siedemnaście wyjawiła pod przymusem prorokowi Eliaszowi. Liczba 17 jest w numerologii liczbą zła tak wielkiego jak lepiej znana liczba Bestii.


http://www.esotericarchives.com
http://www.wikipedia.org
Lemegeton, mniejszy król salomona